Ken je dat knagende schuldgevoel als je dingen ziet die je ook graag zou willen, maar waar je de tijd nooit voor hebt genomen? Het overkwam mij laatst weer. Op Instagram plaatste iemand een mooi bericht. Haar dochter was bijna jarig en ze schreef met haar in het bewaarboekje dat ze bijhoudt. Ik voelde me onrustig, een soort mengelmoes van jaloezie, ergernis en schuldgevoel. Het valt me wel vaker op dat ik dit soort gevoelens heb, juist bij degenen die iets hebben waar ik naar verlang.

 

Waarom voel je dit?

Ik liet het gevoel even toe en bedacht me waar het vandaan komt. Zo’n bewaarboekje is iets wat me al een tijdje op de achtergrond bezig houdt. Ik loop niet helemaal bij met de fotoboeken, heb her en der wat leuke uitspraken van de meiden opgeschreven en weet nog steeds niet hoe ik het zal aanpakken met alle knutselwerkjes en tekeningen.

 

Perfectionisme werkt verlammend

Eigenlijk is het vooral mijn perfectionisme die het zo ingewikkeld maakt. Het moet natuurlijk wel allemaal heel mooi en leuk en lief zijn. Gister besloot ik dat de maat vol was. Wie zegt dat alles altijd perfect moet?

 

BETTER DONE THAN PERFECT!

 

Verzamel, maak en plan en doe het

Wat heb ik gedaan? Eerst heb ik alles verzameld wat ik wel heb, want het is natuurlijk helemaal niet zo dat ik nog niks heb gedaan, het voelde alleen niet goed genoeg.

 

De foto’s staan allemaal op mijn laptop, de foto’s van mijn telefoon heb ik laatst al overgezet. Ik heb besloten dat ik voor de meiden eigen albums maak per vier jaar. Dus 0-4 jaar, 4-8 jaar, 8-12 jaar en dan zien we wel weer verder. Nienke is net vier geworden, dus ik kan nu voor beide het eerste boek gaan maken.

 

Van de knutselwerkjes was ik van plan foto’s te maken en daarvan een kunstboekje te maken. Maar toen ik Hanna daar wat over vertelde was ze het daar op z’n zachtst gezegd niet mee eens. Door te kijken naar een foto ervaar je niet hetzelfde als wanneer je iets vasthoud, daar kwam haar commentaar op neer. Ik kan haar geen ongelijk geven, dus heb het plan gewijzigd. De mappen met knutselwerkjes  heb ik uitgedund (toen ze ’s avonds op bed lagen…) en alleen degenen gehouden die iets laten zien van hun karakter en waar ze in die periode mee bezig waren. Deze stopte ik per jaar in zo’n doorzichtig L-hoesje.

 

Voor beide heb ik nu 1 doos met spullen van hun babytijd en 1 doos met spullen met mooie herinneringen aan hun kindertijd. Daar zitten nu de mapjes met knutselwerkjes in. Een mooi schrijfboekje waar de gastouder in schreef ga ik verder gebruiken voor mooie uitspraken en daarnaast heb ik ook nog voor beide een soort plakboek waar ik met terugwerkende kracht in werk. Nee, misschien zijn niet alle pagina’s goed gevuld en heb ik niet elk jaar evenveel foto’s genomen, maar ik denk dat het me wel lukt om iets moois mee te geven als ze uitvliegen.

 

Eigenlijk komt het er op neer dat je even stilstaat bij wat je eigenlijk wilt: Ik wil dat onze meiden zich gekoesterd weten. Dat ze allebei kunnen terugkijken op een fijne en warme kindertijd en dat we ze echt gezien hebben.

 

Het verlangen erachter

Om terug te komen op dat onrustige gevoel. Ervaar jij dat wel eens? Probeer dan te achterhalen welk verlangen erachter zit. En als je er iets mee kan, zorg ervoor dat je het gaat doen. En durf het imperfect te doen. Bijstellen kan altijd nog, maar dan is de hobbel niet meer zo hoog dan als je er nooit aan begonnen bent.